روان درمانی پویشی نشأت گرفته از روان تحلیل گری است با این تفاوت که محدودیت زمانی دارد یعنی در بازه زمانی کوتاه تر (حدوداً بین 12 تا 40 جلسه) و با تمرکز بر مشکلات فعلی به جای کند و کاو آسیب های گذشته، اختلالات روانی را درمان می کند. روان درمانی پویشی کوتاه مدت همان اختلالاتی را درمان می کند که روان تحلیل گری در صدد درمانشان است، با این تفاوت که در زمانی کوتاه تر به این کار می پردازد. روانکاوی عمدتاً بر تعارض های درون فرد یا به عبارتی تعارض های درون روانی تأکید دارد. در حالی که تمرکز روان درمانی پویشی کوتاه مدت بر تعارض های بین افراد یا تعارض های میان فردی می باشد.

در این شیوه از درمان، درمانگر به جای آنکه تبدیل به فردی گردد که بیمار به او دلبسته می شود، نقش یک کاتالیزور و یا راهنما را دارد که به بیمار کمک می کند با احساسات غیر قابل قبول خود مواجه شود. 

این روش فشرده است زیرا هدفش این است که به بیمار کمک کند به شدیدترین شکل ممکن احساسات پس زده شده اش را تجربه کند؛ کوتاه مدت است زیرا می کوشد این کار را با سرعت هرچه تمام تر انجام دهد؛ پویشی است زیرا با نیروهای ناهشیار و احساسات انتقالی سر و کار دارد.