روانشناسی خود یک رویکرد تحلیلی است که توسط کوهوت (Kohut) پایه گذاری شده است و برخلاف روانکاوی سنتی تأکید عمده ای روی همدلی برای رشد “خود” در افراد دارد. فرض بر آن است که چون فرد در یک محیط رشدی نامناسب رشد کرده است، حسی از یک “خود منسجم” در او ایجاد نشده است و درمانگر با کمک تکنیک های درمانی مراجع را ترغیب می کند تا تأثیر روابط اولیه بر شکل گیری “خود” کنونی را درک و برای رسیدن به یک “خود” رشدیافته تلاش کند. یکی از اصلی ترین مفاهیم در روانشناسی خود، نارسیسیزم می باشد که از نیروگذاری بیش از حد بر “خود” ناشی می شود.